माझा स्वामी... माझी सावली

जग सारे दूर गेले तरी,

एक हात कधीच सुटत नाही.

तो हात म्हणजे माझ्या स्वामींचा,

जो संकटातही मागे हटत नाही.

चेहऱ्यावर हसू असले तरी

डोळ्यांतील अश्रू ते ओळखतात.

मी न बोलताही मनातील

प्रत्येक शब्द ते ऐकतात.

जेव्हा वाट हरवून बसतो मी,

तेव्हा तेच दिशा दाखवतात.

अंधार कितीही दाटला तरी

आशेचा दिवा बनून उभे राहतात.

सुखात कधी गर्व होऊ देत नाहीत,

दुःखात कधी खचू देत नाहीत.

पडण्याची वेळ आलीच कधी,

तर हात धरून पुन्हा उभे करतात.

कधी मनासारखं घडत नाही,

तेव्हाही राग येत नाही.

कारण उशीर झाला तरी

स्वामींचा न्याय कधी चुकत नाही.

माझ्या प्रत्येक श्वासावर

त्यांच्या कृपेची छाप आहे.

माझ्याकडे जे काही आहे,

ते सर्व त्यांच्या आशीर्वादाचं दान आहे.

लोक विचारतात,

"इतका शांत कसा राहतोस?"

मी फक्त हसतो...

कारण माझ्या मनात

स्वामींचं नाव अखंड घुमत असतं.

आता एकच प्रार्थना आहे—

सुख दे, दुःख दे, परीक्षा दे...

पण एकच कृपा कायम ठेव,

माझ्या हातावर तुझा हात राहू दे.

कारण जगाची साथ

कधीतरी सुटू शकते,

पण माझा विश्वास आहे...

माझे स्वामी कधीच साथ सोडत नाहीत.

॥ श्री स्वामी समर्थ ॥